Ξεκινώντας τ’ αστρικό σου ταξίδι, την αγάπη έκανες αιώνια.

Το βλέμμα χάθηκε, τα χείλη στέγνωσαν,
το στόμα μόρφασε αργά, σταθερά.
Δεν άκουγα με τ’ αφτιά, δεν έβλεπα με τα μάτια
κι απ’ τη νάρκη μου μ’ έβγαλε η βεβιασμένη,
πρωτάκουστή σου ανάσα…
Και σ’ αγκαλιάζει και την αισθάνεσαι
και πήρες να χάνεσαι, με σιγουριά.
Εκεί, κανείς πια δεν ξέρει,
ποιος ανασαίνει και ποιος πια στερεύει.
Αφού την ανάσα μάς κόβεις μεμιάς.
Και ‘κει που κουρνιάσαμε σφιχτά
μια αγκάλη,
ανάσα σου δίναμε πίσω ξανά…
21 γραμμάρια αιωρούνται ψηλά…
Σ’ αγαπώ όσο ποτέ και όσο πάντα.
Γι’ αυτό, παντοτινά.
Γιατί, ξεκινώντας τ’ αστρικό σου ταξίδι,
την αγάπη την έκανες αιώνια, πια.

υ.γ. όπως, η Εύα Γαλογαύρου, η κόρη μας, “αποτύπωσε” λεκτικά, την πορεία τού πατέρα της, από τη ζωή προς τον θάνατο, στις 9 Μάρτη 2015.

Posted in Χρονοροές | Leave a comment

Στον Φυλακήσιό μου

Δημήτριε, Φυλακήσιε,

Εξελιγμένη, σπάνια ψυχή, ήρθες και μου χάρισες το “σ’ αγαπώ”, για πάντα. Πόσο τυχερή, εγώ, η θνητή, να λάβω το αιώνιο “σ’ αγαπώ”, σπονδή αγάπης κι αφοσίωσης, αέναης, διαστρικής.

Έσπειρες, εντός μου, σπόρους αγάπης, που βλάστησαν, την Εύα και τη Μάρω. Δύο σπόροι αγάπης που αντρειεύτηκαν, θέριεψαν και άπλωσαν κλωνιά. Δύο λεύκες, Φυλακήσιες, δύο άγριες ορχιδέες, Σινιώτικες.

Η Εύα, κόρη Φυλακήσια, ορχιδέα, ολόλευκη, μυρωδάτη, με ρίζες στο Αυλάκι και πέταλα στα Σέρβια.

Η Μάρω, κόρη Σινιώτισσα, ορχιδέα πολύχρωμη, μυρωδάτη, με ρίζες στα Σέρβια και πέταλα στ’ Αυλάκι.

Δημήτριε, Φυλακήσιε, σ’ αγαπώ, εγώ, η Χαρίκλεια, γέννημα, θρέμμα Γιαννιώτισσα, με καρδιά κορφιάτικη, Σινιώτισσα.

Άμπωτες, οι στάχτες μας να ενωθούν από τα παιδιά και τα εγγόνια μας.

Άμπωτες, ν’ ακουμπήσουν στα καθάρια νερά τού «Αυλακιού», ν’ αγγίξουν την παγωμένη δροσιά τους, να κατρακυλήσουν στα βάθη τους, ν’ αναπαυτούν στα βότσαλα του, βυθού τους.

Άμπωτες, οι τέφρες μας ν’ ατενίζουν, μοναδική θέα, τα κυπαρίσσια, στο κτήμα μας, στο «Μουχλιερί». Τα δύο κυπαρίσσια, που θαρρείς είναι ‘συ και ’γω, ο Φυλακήσιος κι η αγαπημένη του Σινιώτισσα, ενωμένοι, για πάντα.

28-06-2015

Φυλακαί: Βυζαντινή ονομασία των Σερβίων

Posted in Χρονοροές | 1 Comment

Υποψηφιότητες για γέλια άχρι… δακρύων!

Από πότε ο Θοδωρής είναι πολιτικοποιημένος; Ένας wanabe Χατζηνικολάου, από τους τόσους που είχε εκθρέψει το πασοκοδεξιό παρακράτος είναι ο καημένος ο Θοδωρής. Μην τον πυροβολείτε, δεν έχει την παιδεία, που θα τον βοηθούσε να μην γίνει… άνεμος!

Ακριβώς, το προϊόν που παρήγαγε το πασοκικό παρακράτος, μέσα στο οποίο ευημερούσαν και με το οποίο συνεργάζονταν, επί δεκαετίες, ο Μητλιάγκας, ο Αποστολίδης, ο Μακεδόνας, η Σιόμου, η Τσικαρδάνη και τ’ άλλα παιδιά, οι οποίοι παρέδωσαν τη σκυτάλη στον Χιωτίδη και στην Ουζουνίδου, με αποκορύφωμα, ο απολιτικός Θοδωρής να κερδίσει, με το σπαθί του, το 15λεπτο διασημότητας που του αναλογεί, μέσω των σαρκοβόρων Μ.Μ.Ε., στα οποία για χρόνια νεροκουβαλούσε, υποτακτικός και ‘κείνος των προέδρων, των δημάρχων, των καναλαρχών και των κάθε λογής συμφερόντων, της τοπικής εξουσίας.

Πυροβολείστε λοιπόν αυτούς που πρέπει και φροντίστε να μην αστοχήσετε! Αλήθεια, ξέρει κανείς πόσο προτιμότερη, πολιτικά,  θα ήταν μια υποψηφιότητα τύπου Θοδωρή από την υποψηφιότητα του λαϊκού εχθρού, ο οποίος ακούει στο όνομα Ζαραφίδης και μοστράρει ως υποψήφιος δήμαρχος Εορδαίας; Έρχονται στελέχη για το θέμα Θοδωρή και δεν ήρθαν για την υποψηφιότητα αυτού του τύπου, ο οποίος δυναμίτιζε, για χρόνια, τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ και την αριστερή προοπτική του, ο οποίος ψήφιζε ΠΑΣΟΚ και το διαλαλούσε, ο οποίος, όπως και όλοι της κλίκας του, Μητλιαγκο-Αποστολιδο-Ουζουνιδο-Κωνσταντινίδηδες ρήμαξαν την τοπική αριστερά και διέλυσαν το κίνημα στην περιφέρεια.

Άμοιρε Θοδωρή, ποιος θα περίμενε όταν στήριζες, ως μεγαλοδημοσιογράφος, όλους τους παραπάνω και τους ομοίους τους, να σε πετάνε, σήμερα, βορά στα σκυλιά της παραπληροφόρησης! Πόσο ταιριαστοί είστε όλοι μεταξύ σας! Πόσοι αγωνιστές θυσιάστηκαν, στον βωμό της omerta σας, πόσο υπέροχο θέαμα αποτελείτε, όπως ξεσκίζετε τις σάρκες, ο ένας του άλλου, πόση αγαλλίαση που ζήσαμε να δούμε να κανιβαλίζετε, μεταξύ σας, όσοι συμβάλατε στην εκτροφή αυτού του τέρατος που, σήμερα, σας καταπίνει αχόρταγα!

Ειλικρινά το απολαμβάνω και στηρίζω ΑΝΤΑΡΣΙΑ και ΑΛΑΒΑΝΟ!

Posted in Επί ξυρού... | Leave a comment

Μέρες και μνήμες, παιδιού… ραδιοφώνου.

 

 

Για 45, ολόκληρα, χρόνια συντονιζόσουν στις συχνότητες της, πάλαι ποτέ, ΥΕΝΕΔ και κατόπιν του Δεύτερου και λιγότερου του Τρίτου. Κάθε Τρίτη, κυριολεκτικά χωρίς διακοπή, ο πατέρας σού ζητούσε “αναφορά”, λεπτομερή, για το θέατρο της Δευτέρας. Ποιό έργο, ποιού συγγραφέα, ποιοί έπαιζαν, ποιά ερμηνεία ξεχώρισες;

 

Έτσι, ραδιοφωνικά, γνώρισες, αγάπησες, εντρύφησες, μετήλθες της θεατρικής παιδείας. «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γούλφ», μετά από τις δεκάδες θεατρικών ακροάσεων της Δευτέρας; Από την Ελένη ΧηΑργύρη στον Βύρρωνα Πάλλη, από τον Μαρρή στον Τσέχωφ, από τον Αριστοφάνη στον Σοφοκλή, από τον Σαντ Εξυπερύ στον Ντάριο Φο, από τον Τενεσσύ Ουίλιαμς στον Μπίχνερ. Ακροάσεις παιδευτικές, που διεύρυναν τις ατραπούς σε δρόμο, όταν η ζωή το απαιτούσε. Λέξεις και φράσεις, που σε ταξίδεψαν, σε γαλούχησαν, σε σμίλεψαν, από άτομο σε προσωπικότητα και πλέξανε, γύρω σου, μια αύρα ασφάλειας, ένα αόρατο ρούχο προστασίας, ενάντια των κινδύνων του περιβάλλοντος, κοινωνικού και οικονομικού. Ιζόλδη, Μπλανς Ντιμπουά, Δυσδεμόνα, Βιρτζίνια Γούλφ, Αντιγόνη..Είχες τόσες ηρωίδες να σε προστατέψουν, όταν ράγιζε η πανοπλία σου, από τη σκληρότητα της πραγματικότητας.

 

Ο ήχος, στο σήμα της Κυριακής, συννεφιασμένος μα οικείος, όπως, τις περισσότερες φορές, οι Κυριακές σου, στην ελληνική επαρχία.

 

Η όπερα. Πως λάτρεψες τις νότες, αυτής, της λαϊκής μουσικής, που σκάλιζε εντός σου στάχτες αναμνήσεων, μιας ζωής που, παρότι δεν έζησες, νόμιζες ήταν δική σου. Μετά την ακρόαση, η αναζήτηση στα βιβλία. Να βρεις το λιμπρέτο, να μάθεις για τον συνθέτη και την εποχή, τη δική του και των ηρωίδων του. Μανόν, Τουραντώ,  Αϊντα. Επικός Βάγκνερ, ηρωικός Βέρντι, ανατρεπτικός Μότσαρτ. Η ελληνική οπερέττα. Τόσο σοβαρή, για σένα, τη νεαρή ακροάτρια, πολύτιμος κρίκος που ένωσε την ελλαδική με την προσφυγική πραγματικότητα και κυοφόρησε τον στίχο και τη μουσική τής σύγχρονης Ελλάδας. Οι απάχηδες των Αθηνών και οι ρεμπέτες του Πειραιά, τόσο κοινή μοίρα, τα δύο περιθώρια της ίδιας σελίδας.

Αφιερώματα και μονογραφίες που σε δίδαξαν, για το ρεμπέτικό, για τον κινηματογράφο, για την ελληνική γλώσσα, για…

Στην αρχή φωνές, κατόπιν φωνητικές υπογραφές, Γιώργος Κάρτερ, Αλέξης Κωστάλας, Ρηνιώ Παπανικόλα, Παπαϊωάννου, Πετρίδης, Παπαστεφάνου.

Τα χρόνια περνούσαν. Ο ΧηΔάκης διάβηκε τον Αχέροντα, οι πολυαγαπημένες φωνές έσβηναν, καινούριες φωνές ακούγονταν, λιγότερο λαμπερές, σημαντικές, ωστόσο. Οι τελευταίοι των… Μοϊκανών  συγκεντρώθηκαν στις ακροάσεις του Σαββατοκύριακου, στο δεύτερο. Ο τίτλος, «ποτέ από την ποταμιά δεν λείπει η πρασινάδα», δανεισμένος από την αγαπημένη εκπομπή τού τρίτου, περιγράφει, πλέον, την πραγματικότητα, για το αγαπημένο σου ραδιόφωνο. Νιώθεις τον εκφυλισμό, εδώ και χρόνια αλλά η δύναμη της συνήθειας, η ανάγκη σου δεν σ’ αφήνουν να τον παραδεχθείς. Υπερφίαλες εκφορές λόγου, μικρές αλλά με στομφώδη χροιά, ταλανίζουν τ’ αυτιά και την ψυχή σου. Λίγες εκπομπές δίνουν το τηλέφωνό τους, οι καλύτερες. Οι περισσότερες αντανακλούν τα σημάδια των καιρών του μεγάλου αδελφού, δίνουν νούμερα για sms, δεν θέλεις ν’ ακολουθήσεις αν και παρακολουθείς.

 

Ακόμη κι έτσι, τα δάχτυλά σου γυρίζουν το κουμπί, μόνο, στις συχνότητές του Δεύτερου και ενίοτε, όταν η κεραία το επιτρέπει, του Τρίτου. Μάλιστα, επί δεκαετίες, προσπάθησες, φιλότιμα, δονκιχωτικά θα έλεγες, να συντονίζεσαι στο τοπικό δίκτυο ΕΡΑ, γεγονός που απαιτούσε τον μέγιστο ηρωισμό, γιατί ο εκφυλισμός, εδώ, ταυτιζόταν με το μέσο και τις εκπομπές του. Αμόρφωτοι, δήθεν, δημοσιογράφοι, «παπαγαλάκια» της εξουσίας, «έκαναν» δημοσιογραφία, από τα δελτία τύπου των εξουσιαστών, κάθε μορφής, μεγέθους και τύπου, βουλευτών, νομαρχών, δημάρχων, προέδρων φορέων. Σιχαμερά ανθρωπάκια, αδαή ή ημιμαθή, ανίκανα να εκφέρουν λόγο ραδιοφωνικό και πολύ περισσότερο δημόσιο. Ανθρωπάρια, διορισμένα, χωρίς εκ των προτέρων αξιολόγηση, τοποθετημένα, ατάκτως. με αξίες χαμηλού, πολιτισμικού επιπέδου, χωρίς εργασιακές συμβάσεις, χωρίς, έστω, να λάβουν κατάρτιση, κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Από τα γραφεία τύπου των εξουσιαστών, συνωστίζονταν στις επαρχιακές ΕΡΑ, τοις κείνοις ρήμασι πειθόμενοι.

 

Τ’ αυτιά σου πονούσαν, μα πιότερο πονούσε η ψυχή και το μυαλό σου, ανταριαζόταν η ύπαρξή σου, επαναστατούσε το ραδιοφωνικό ον, που φιλοξενούσες εντός σου.

 

… και εγένετο μαύρο! Τη στιγμή εκείνη, μόνο τη στιγμή, καθαυτή, η καρδιά σου έχασε χτύπους, νόμισες το μαύρο απλωνόταν στην ύπαρξή σου…

 

… Το σοκ, δεν σε σκότωσε, αντίθετα, όσο διαρκεί το «μαύρο» νιώθεις ότι λυτρώνεσαι. Το «μαύρο», πλέον, είναι βελούδο, προστασία, λύτρωση. Το «μαύρο» έβαλε τέλος στον εκφυλισμό, διέσωσε την ανάμνηση, ξαναθύμισε τις μέρες ραδιοφώνου, ελευθέρωσε το χέρι σου, από την αγωνιώδη, μα στοιχειωμένη, ανάγκη να συντονίζεται στο δημόσιο ραδιόφωνο, που μόνο δημόσιο δεν ήταν, εδώ και δεκαετίες.

 

Υπέροχη αίσθηση ότι, μετά το σκοτάδι θα ξημερώσει και πάλι. Πόσο γκρίζα καθημερινότητα σκιαγραφούσαν, τις τελευταίες δεκαετίες, μέσω των συχνοτήτων τού δημόσιου ραδιόφωνου, οι υπηρέτες και οι συνεργάτες των διαπλεκομένων, εκμεταλλευόμενο την αγάπη, τους συνειρμούς και τη δύναμη της συνήθειάς μας.

 

 

υ.γ. Τι κρίμα, που το ευεργετικό σκοτάδι έφερε η εξουσία και όχι η μαχόμενη αριστερά, που μας ανέθρεψε και η οποία, φευ, έχει εκφυλισθεί, όπως το δημόσιο ραδιόφωνο, εκμεταλλευόμενη, επίσης, την αγάπη, τους συνειρμούς και τη δύναμη της συνήθειάς μας.

 

υ.γ.1  Καλά την φέραμε τη ζωή μας, ως εδώ, μικροζημιές και μικροέξοδα συμψηφίζοντας. Το θέμα είναι, τώρα τι λες; (Μ. Αναγνωστάκις).

 

 

 

Posted in Επί ξυρού... | Leave a comment

Η Εύα… πρωταγωνίστρια!

Το 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι γεγονός. Γεγονός και η συμμετοχή της ταινίας τού σκηνοθέτη Νίκου Κορνήλιου “11 Συναντήσεις με τον πατέρα μου”.  Πρωταγωνίστρια; Η Εύα Γαλογαύρου, αγαπημένη κόρη τού Δημήτρη Γαλογαύρου και της Χαράς Μαρτζούκου και αδελφή τής Μάρως Γαλογαύρου. Ερασιτέχνις με επαγγελματική συνέπεια, θέλουμε να πιστεύουμε και ευχόμαστε στην ταινία, στους συντελεστές της και κυρίως στην Εύα μας επιτυχία, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα ή ακόμη και να δείτε την ταινία επισκεφθείτε τον παρακάτω σύνδεσμο:

http://tiff.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=1057&SectionID=214&MovieID=2359

μετά… Χαράς

Posted in μετά... Χαράς | 1 Comment

Ξημέρωμα στ’ Αυλάκι

Η μικρή νύμφη αναδεύτηκε στην αγκαλιά του Ύπνου και σιγά-σιγά ξέφυγε από τα χέρια του, που την νανούριζαν. Ο Μορφέας κοίταξε, με απόγνωση, τον πατέρα του, αποφασίζοντας ότι και το βράδυ, αυτό, δεν θάβρισκε κάποιον, πρόθυμο ν’ αφεθεί στις φροντίδες του, πάνω στην έρημη παραλία.

Η νύμφη στάθηκε στα κάτασπρα πόδια της κι αναζητούσε, έντονα, εικόνες και ήχους  στο σκοτάδι. Χλωμό φως την καλούσε προς το ξέφωτο, η περιέργειά της φούντωνε και μόνον η ντροπαλοσύνη τη συγκράτησε να τρέξει προς τα ‘κει.

Στο ακρωτήρι της ζούσε εδώ και κάμποσους αιώνες. Σ’ αυτό πρωτοείδε το φως τής μέρας κι έμαθε να χαίρεται τη ζωή, περιδιαβαίνοντας τα μονοπάτια, ανασαίνοντας τις μυρωδιές, μασουλώντας κρίταμο κι ονειροπλάθοντας στα βράχια και στα μουσεία των πουλιών.

Κατηφόρισε στη σκοτεινή όχθη τη θάλασσας, αγαπούσε τόσο το νερό, που πίστευε ότι ήταν αδικία το  ότι ήταν Πετραία νύμφη κι όχι Ναϊάδα μιας πηγής ή Υάδα της βροχής. Στο πέρασμά της θρόισαν οι καλαμιώνες και τα μικρά της πόδια βούλιαξαν στην ιλύ της λιμνοθάλασσας, μ’ ευχαρίστηση.

Η αποψινή βραδιά ήταν πλάνα, της γύρευε ν’ αφεθεί παρέα της, ώσπου να τις χωρίσει η μαρμαρυγή τής αυγής. Τον ουρανό κάλυπταν βελούδινα πέπλα, κεντημένα μ’ αστέρια και τη Σελήνη πλήθουσα και φωτεινή. Μικρές βάρκες, καΐκια και ποντοπόρα πλοία διέσχιζαν το ναύπορο νάμα. Την στεριά μετρούσαν φλογίτσες, που έθρωσκαν προς τον ουρανό απλώνοντας γύρω μαγευτικές σκιές.

Αναστέναξε ανακουφισμένη…

… Χαμένη στις σκέψεις, σάστισε με την εξαίσια σιωπή που απλωνόταν, μέχρι  πέρα, στο ξέφωτο. Ξάφνου, μουσικοί φθόγγοι συλλαβίστηκαν, γεμίζοντας, με λέξεις και φράσεις μουσικής, τον αέρα, τις καλαμιές, τα βότσαλα. Ηγέτης του μουσικού συνόλου, που δημιουργούσε τις θεϊκές μελωδίες ήταν ο Απόλλωνας;

Άκουγε συνεπαρμένη, με τις αισθήσεις να έχουν παραδοθεί στη μουσική, που άγγιζε τα χέρια της, δρόσιζε το κορμί της, γλυκοφιλούσε τα μάτια της, γαργαλούσε τα ρουθούνια της. Συνεπαρμένο το μυαλό της διαχεόταν στα φωτισμένα βότσαλα, στον σκοτεινό καλαμιώνα, στα γύρω μονοπάτια, στα δροσερά νερά της θάλασσας.

Η μουσοπόλα, πατρώα γη έσειε τις αισθήσεις, έγλειφε τις πληγές, έδιωχνε τον φόβο, γιόρταζε τη ζωή, οι μουσικές σπονδές χάραζαν τη νέα μέρα.

 

 

 

 

Posted in Χρονοροές | Leave a comment

Αξιωματικά σοφή, αριστερή επιλογή

Δεν θα μπορούσε να συμβεί καλύτερα. Οι φιλελεύθεροι της Ν.Δ. και οι ακραίοι νεοφιλελεύθεροι του ΠΑ.ΣΟΚ, με δεκανίκι τα κάποτε αριστερά (;) στελέχη της ΔΗΜ.ΑΡ –  ονομασία κατά παράδοση! – πρόκειται να συγκυβερνήσουν, στην Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Παρότι η ΔΗΜ.ΑΡ τούς είναι άχρηστη, τα δώρα – κατά savoir vivre – πρέπει νάναι άχρηστα! Είναι χρόνιος ο καημός των, τέως, συντρόφων (;) να συγκυβερνήσουν με τα πασόκια, ώστε καθίσταται αδύνατο να ‘δουν πέραν της μύτης τους. Φαντάσου, ο Μπίστης, ο Βούγιας και κάποιες… άλλες της περιφέρειας, αριβίστες της εποχής των παχιών αγελάδων, να συνωστίζονται με την Ρεπούση και άλλους, σε νέα καριέρα, της κυβερνώσας, λέει, “αριστεράς”. Πού ‘σαι Λεωνίδα να ‘δεις τί ανάθρεψες!

Οι φονταμενταλιστές του Κ.Κ.Ε. ισχυρίστηκαν ότι “ηττήθηκε το κίνημα”, γιατί είναι ανίκανοι να παραδεχθούν ότι ηττήθηκε και μάλιστα κατά κράτος το αναχρονιστικό, βαθιά συντηρητικό, ακραία φονταμενταλιστικό, δήθεν κομμουνιστικό μόρφωμά τους. Όπως ο ύστερος υπέρ-καπιταλισμός, των καιρών μας, παλεύει να διατηρηθεί, έτσι κι ο ύστερος, κομμουνιστικός φονταμενταλισμός. Άλλωστε, πρόκειται για τις δύο όψεις του ιδίου νομίσματος, δεν υφίσταται ο ένας, χωρίς τον άλλο.

Αρκετά όμως, από πίττα που δεν τρως τί σε νοιάζει κι αν καεί!

Η Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πρόκειται για γενική κτητική αλλά, γενική τής αναφοράς. Η Ελλάδα, σοφότερη, οδήγησε την ελπίδα της στην αξιωματική αντιπολίτευση, για να μην την σπαταλήσει στο νεοφιλελεύθερο χωνευτήρι των καιρών. Από ‘κει, από την αξιωματική αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ θα πράξει ό,τι ξέρει καλύτερα, θα συντονίσει το κίνημα, στους δρόμους, στις εργασίες, στα πανεπιστήμια, στις καρδιές και στους νόες, ακόμα και στις πλατείες, εκεί όπου η ταξική συνείδηση άρχισε να καλλιεργείται, μετουσιώνοντας την απολιτική μάζα σε πρόσωπα, με επίγνωση των επιδιώξεών τους.

Η μάζα, επιτέλους, ας ξεπεράσει τον αναχρονιστικό, μαρξιστικό προσδιορισμό της – μπροστά πηγαίν’ ο αρχηγός και πίσω του οι σκύλοι – ας αποδεσμευτεί από την εσωστρέφεια που φέρνει ο φόβος του αδηφάγου υπερκαπιταλισμού, ας αναθεωρήσει, ας στηριχθεί στην προσωπική θεώρηση των πραγμάτων, η οποία αποτελεί τον ταχύτερο δρόμο για την Αλήθεια. Το “πρόσωπο”, έτσι όπως ορίζεται, φιλοσοφικά, με περισσότερες της μιας διαστάσεις ούτε χαμένο στην άμορφη, μαρξιστική μάζα ούτε απομονωμένο στον ατομικισμό του υπερκαπιταλισμού. Το “πρόσωπο”, με γνώση, επιθυμίες, αίσθημα δικαίου, σμιλεμένη, κοινωνική συνείδηση. Μια στρατιά “προσώπων” ας ανδρωθεί στην Ελλάδα, η μελλοντική, λαϊκή κυβέρνηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στην Βουλή ας προσέξει. Ο κίνδυνος βρίσκεται μεταξύ των εβδομήντα ενός/μιας και όσων στελεχών διαμορφώνουν την κεντρική πολιτική. Ανάμεσα στους εκλεγέντες και τις εκλεγείσες παραμονεύει ο εσωτερικός εχθρός.

Ο εχθρός, που θεωρεί τον συνδικαλισμό ικανή και αναγκαία συνθήκη για τη δημοκρατία, αντί να τον αποβάλει στο πυρ το εξώτερον! Συνδικαλιστές και αριστερά δεν νοείται να συνυπάρχουν, παρά μόνον για να εξοντώσουν ο ένας την άλλη. Φαντάσου, τον Φωτόπουλο και τον Ρίζο να ποδοπατούν το κίνημα για να επιβιώσουν ως συνδικαλιστικές περσόνες!

Ο εχθρός, που θεωρεί ότι η αξιολόγηση στα πανεπιστήμια και στους δημόσιους χώρους εργασίας δεν πρέπει να ισχύσει, γιατί υπάρχουν κίνδυνοι από την εφαρμογή της. Χωρίς αξιολόγηση “τρώμε στη μάπα”, εδώ και δεκαετίες αδαείς και ημιμαθείς, δήθεν αριστερούς, δήθεν ακαδημαϊκούς, νεποτιστές, συζύγους και τέκνα βουλευτών, προέδρων, γαμπρούς, κουνιάδες, ων ουκ έστιν αριθμός. Πλαστές διατριβές, μηδέν δημοσιεύσεις, προσωποπαγείς, πανεπιστημιακές  θέσεις, ακατάλληλοι προϊστάμενοι, διαπλεκόμενοι διευθύνοντες σύμβουλοι, μια στρατιά βλακών να μας κυβερνάνε.

Ο εχθρός, που θεωρεί ότι οι εργαζόμενοι στο δημόσιο είναι θύματα των Πάγκακων του συστήματος. Κι όμως, μαζί τα φάγανε, ο καθείς και η καθεμιά στο μερίδιο που τους αναλογεί. Υπάρχει συλλογική ευθύνη, υπήρξε και μεγάλη ανοχή ή/και συμμετοχή στην ανατροφή ενός συστήματος που καταβρόχθισε κάθε αξία ή σχεδόν τα κατάφερε. Οι υπόλοιποι, οι λιγότεροι, δεν έχαναν μόνο όσα έτρωγαν οι άλλοι αλλά πολλαπλάσια, κατά γεωμετρική, μάλιστα, πρόοδο. Δεν έφτανε όσα έτρωγαν, ροκάνιζαν και τη δική μας υπεραξία, αδηφάγα, άπληστα. Έρχονται πλέον, ως μωρές παρθένες, ως άσωτοι υιοί και κόρες, έχοντας σπαταλήσει όλα τα τάλαντα ακόμη και τα δανεικά  και η αριστερά θα τους συγχωρήσει, ως μεταφυσικός, φιλεύσπλαχνος πατήρ; Δεν νομίζω Τάκη!

Ο εχθρός, που θεωρεί ότι η διαπλοκή δεν είναι διαπαραταξιακή. Η διαπλοκή ήταν  και παραμένει διαπαραταξιακή. Αν μιλάει η αριστερά για κάθαρση, τα λόγια είναι φτώχεια, άμεσα να ξεκινήσει η κάθαρση από το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και πρώτα από τους 71 βουλευτές. Αν δεν έχουν αυτογνωσία, τόση και τέτοια ώστε να παραιτηθούν υπέρ των επομένων ας εφαρμοσθεί διαδικασία κριτηρίων, για όσους και όσες έχουν τα κότσια να υποβληθούν σ’ αυτήν. Για παράδειγμα, όποιος ή όποια συνεργάστηκε με πασόκια, σε οποιοδήποτε επίπεδο, αποχωρεί ενδόξως υπέρ του/της επομένου/ης. Είναι δυνατόν να συνεργάστηκες, π.χ. με τη Διαμαντοπούλου – την πρεσβύτερη! – και να χαρακτηρίζεσαι αριστερός/ή;

Όσοι και όσες παραμείνουν στην Βουλή να αξιολογούνται για την εργασία τους, με ποιοτικά και ποσοτικά κριτήρια, τα οποία θα θεσπισθούν άμεσα και θα ισχύουν για όλους/όλες. Τα ίδια κριτήρια να εφαρμοσθούν και στα στελέχη της περιφέρειας, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι, πλέον, το τσιφλίκι τους και οι πολλοί φίλοι και ψηφοφόροι έχουν απαιτήσεις αλλά και δικαίωμα ν’ αναδείξουν τις απόψεις τους, δια μέσου ευρέων διαδικασιών. Τέρμα τα ραντεβού στα τυφλά, τα πογκρόμ, οι “αναθεωρημένες” λίστες μελών και γενικότερα το πλιάτσικο!

 

Posted in Επί ξυρού... | Leave a comment

Σάρκα ηλιόβλητος… Νους οδοιπλανής…

Απρόσμενα, αυτό το καλοκαίρι, ας γίνει το φόντο και το περίγραμμα περιπάτου σε θαλασσογειτονιές, ανάβασης σε καταφύγια πλατανιών, οδοιπορικού σε ποτάμια και λίμνες.

Η αύρα σου, διάτρητη, από το βασανιστικό πέρασμα του τελευταίου χειμώνα, θ’ αντικρύσει, λαβωμένη, τις πρώτες ακρογιαλιές.

Παραδώσου, στο αλμυρό αγκάλιασμα του νερού, βάψου με όλες τις αποχρώσεις του γαλάζιου και του πράσινου, στις θάλασσες που θ’ αλητέψεις.

Ο ήλιος θα ψήνει την φλούδα του κορμιού σου, θα ρουφάει τη δροσιά του. Εσύ, θα του αφιερώνεσαι. Με παθιασμένη επιμονή ξέφευγε απ’ το καυτό του σφίξιμο, πότιζε κεκραμένη αρμύρα το κορμί σου, για να του προσφέρεις σπονδή, ξανά και ξανά, την τελευταία στάλα. Όταν η μέρα γέρνει στη δύση της αποτραβήξου, στους μεγάλους ίσκιους ρίχνε, κατάχαμα, το θερμό κορμί σου, πότε να το σημαδεύουν ξερές πευκοβελόνες, πότε φύλλα ελιάς, πότε βότσαλα και φύκια. Αμέτρητα κυβικά νεαρού ύδατος θα ζωντανεύουν το σαρκίο σου, όσο επιμένεις να τριγυρνάς στις ηλιόλουστες γειτονιές.

Τα βράδια, πολύ λιγότερο, μα εξίσου πολύτιμο, οινόπνευμα θα κυλάει, με απόλαυση, στα καλντερίμια του κορμιού σου. Πότε κόκκινο και με πυκνή γεύση, να στέκεται στον ουρανίσκο, πότε χρυσαφένιο και δροσερό, να κελαρύζει στα στενά του στόματός σου.

Κινάς, γι’ αλλού, χωρίς πρόγραμμα, νιώθοντας πως ό,τι συναντήσεις θα σε καλοδεθχεί και θ’ απολαύσεις ό,τι σου προσφερθεί. Ανηφόρισε, στα φιδογυριστά μονοπάτια της ελληνικής γης, που άλλα μυρίζουν θυμάρι και καντηλήθρα, άλλα τα ζώνει η ευωδιά των σπάρτων, αντανακλώντας,  στο βλέμμα σου, τα κίτρινα άνθη τους, άλλα τα ισκιώνει το φύλλωμα των πλατανιών και σφυρίζει, στ’ αυτιά σου, σαγηνευτικά καλέσματα και υποσχέσεις.

Το κορμί σου υποκύπτει, με αγαστή προθυμία καθώς επιθυμίες, ξεχασμένες, ξυπνούν τα μόριά του. Ο νους παραδίδεται, στις γήινες προσταγές της ομορφιάς, που σε τυλίγει. Ο έρωτας, ας φωλιάσει εντός σου, αυτό το καλοκαίρι. Να φωτίσει το βλέμμα σου, να φιλήσει τις μασχάλες σου, να ρουφήξει τους χυμούς που αναβρύζουν οι πόροι σου.

Στον ίσκιο των αιωνόβιων πλατανιών ξαπόστασε, ονειρέψου, μπάλωσε τον μανδύα τής αύρας σου, με χρυσοκλωστή, απ’ τις αχτίδες του ήλιου, που τρυπώνουν ανάμεσα στα πλατανόφυλλα.

Κοντά σε υπέροχα, μεσαιωνικά φρούρια γέλασε, δοκίμασε ζύθο, με αγριοκέρασο, μελίτη, βατόμουρο, ζυμωμένο στα υπόγεια των μοναστηριών της Ευρώπης. Στους μικρούς και μεγάλους δρόμους της καλοκαιρινής σου περιπλάνησης, όλα γύρω μοιάζουν φωτεινά, ακούγονται ειλικρινή, αγγίζουν τρυφερά, προσκαλούν φιλόξενα.

Άσπρα ή πολύχρωμα, τα σπίτια λάμπουν στον ήλιο, μαυρισμένα, τα ανθρώπινα πρόσωπα χαμογελούν με ευγένεια. Τα βράδια, οι πόλεις και τα χωριά, μες τα λαμπιόνια και την βουή, προσπαθούν ν’ απομακρύνουν το ξημέρωμα, με μύριες προσκλήσεις.

Εκεί, στις πρασινογάλαζες ακρογιαλιές και τα λιμανάκια, στα θαμνώδη μονοπάτια, στα αεικίνητα ποτάμια, στα βαθύσκιωτα σύδενδρα, εκεί, ανάμεσα σε κοχύλια και πετραδάκια, λογής ευωδιές και σκόνη, γάργαρα νερά, χιλιόμετρα ασφάλτου, εκεί, με τον ήλιο συνοδοιπόρο και τον έρωτα σύντροφο, εκεί, ύφανε, αυτό το καλοκαίρι, εξαίσιο μανδύα, για να τυλίξεις την αύρα σου, ασπίδα, στο μουντό συννέφιασμα και το νωθρό χειμώνα.

Posted in Χρονοροές | 1 Comment

Πύρρειος νίκη;

Η ανανεωτική καρδιά μας ευφραίνεται, τόσο για την προεκλογική πορεία και το εκλογικό ποσοστό του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ της Αριστεράς και της Προόδου και κατ’ επέκταση του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και κυρίως για τον εκλογικό καταποντισμό του ΠΑΣΟΚ και κατ’ επέκταση του πασοκικού παρακράτους, τον οποίο ζήσαμε να δούμε να συμβαίνει. Δεν είναι τόσο η δικαίωση των αγώνων, μιας ζωής, στην κυριολεξία ούτε η επιβράβευση των προσωπικών επιλογών κατά την διαχρονική υπηρέτηση του αριστερού, ανανεωτικού κινήματος, στους δρόμους, στη δουλειά, στην οικογένεια και τις προσωπικές σχέσεις. Είναι ότι, επιτέλους και παρά το πανάκριβο τίμημα που πλήρωσαν οι λίγοι της γενιά μας, συμβάλαμε στην κατάρρευση του οικοδομήματος, στο οποίο το πασοκικό παρακράτος στέγαζε τις ανομίες του, υποβοηθούμενο, επί δεκαετίες, από τους δήθεν προοδευτικούς και αριστερούς, από τους οποίους, πάρα πολλοί ήταν και είναι, ακόμη και σήμερα, στελέχη του αριστερού, ανανεωτικού κινήματος, σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο.

Φάνταζε τόσο απέλπιδη η προσπάθεια μας, ακόμη από τα χρόνια του 1990 και αργότερα, μετά την σύντομη ευφορία του 1994, όπου συνεργαστήκαμε (;!) με τους διαπλεκόμενους  σοσιαλδημοκράτες και απωλέσαμε, οριστικά, την αθωότητα, όταν οι έννοιες έχασαν τη σημασία τους, ο δημοκρατικός προγραμματισμός φυλλορρόησε, τα μεσογειακά προγράμματα και τα διάφορα αναπτυξιακά “πακέτα” γέμιζαν, μόνον και προκλητικά, τα πορτοφόλια των σοσιαλιστών και εκείνων, των συνεργατών τους, από την ανανεωτική αριστερά, με κατακλείδα,  όλοι μαζί να “επενδύσουν” στο μόρφωμα του ελληνικού χρηματιστηρίου απ…αξιών του 1998. Πόσα πολλά και πόσο πέτρινα χρόνια. Από το 1998 μέχρι σήμερα, τόσος πόνος, τόση αγωνιώδης προσπάθεια να διακονηθεί η αλήθεια, κόντρα στην εικονική πραγματικότητα που είχαν στήσει και στα πλαίσια της οποίας οργίαζαν, αισχροκερδώντας σε βάρος του λαού, του κινήματος, των ανθρώπινων δικαιωμάτων, της παιδείας, της υγείας, της πραγματικής ανάπτυξης, της μικρής και πολύ μικρής επιχειρηματικότητας.

Για τούτο η νίκη είναι πύρρεια, πιθανότατα όχι για τους περισσότερους αλλά για εμάς, τους λίγους και πάλι, τους επίμονους εραστές της ανανεωτικής αριστεράς. Ανανεωτικής, όχι στους τίτλους, στα λόγια τα ψεύτικα και τα μεγάλα αλλά στην πράξη, στην καθημερινότητα. Δηλαδή, νίκησε (και) η ανανεωτική αριστερά κι αυτό σημαίνει ότι δικαιώθηκε ο αγώνας μας, όπως δικαιώθηκε ο αγώνας του Μητλιάγκα, της Ουζουνίδου, της Τσικαρδάνη (ευτυχώς απ’ αυτή γλυτώσαμε!); Ανατριχιαστική ακόμη και η σκέψη. Δηλαδή, ο Μπαλάφας, ο Τόλιος και εμείς, οι αριστεροί της ανανέωσης, έχουμε κοινό όραμα; Tragique!  Ο καρεκλοκένταυρος Μπαλάφας θα εκλεγεί με την ψήφο μας στο κόμμα, παρότι δεν θάπαιρνε τον σταυρό μας στον αιώνα τον άπαντα; Ο Τόλιος, με την εξασφαλισμένη, επί σειρά ετών, επανεκλογή του στα όργανα του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, με τη στήριξη των διαπλεκόμενων πασόκων και των επίορκων “αριστερών”, τύπου Αποστολίδη και ‘μείς θα στηρίξουμε την αριστερή διακυβέρνηση; Αδιανόητο. Όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι, ίσως οι περισσότεροι, είναι ταξικοί και ιδεολογικοί εχθροί, αντιστρατεύτηκαν την ανανεωτική αριστερά, στήριξαν τα διαπλεκόμενα, πασοκικά στελέχη, επί δεκαετίες, διαπόμπευσαν την φωνή μας, λοιδόρησαν την κραυγή μας και σήμερα, καλούμαστε εμείς, να τους στηρίξουμε να κυβερνήσουν; Ούτε νεκροί.

Θέλει κάποιος να μας πει ότι θα επιβραβεύσουμε, με την ψήφο μας, κάποιον Κάρη, όταν καταργούσε την ελευθεροτυπία στην “ΑΥΓΗ”; Στην εφημερίδα, για την κυκλοφορία της οποίας, το 1988, λιώσαμε ζευγάρια παπουτσιών, κάποιες ανηφορίζοντας τα δρομάκια των Σαράντα Εκκλησιών, στην Σαλονίκη, με την κοιλιά στο στόμα, καθώς κυοφορούσαμε, σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, πουλώντας, πόρτα-πόρτα, σε φίλους, γειτόνους και συντρόφους; Στην άλλη ζωή.

Υπάρχει, έστω και ένας, ανάμεσά μας που εμπιστεύεται την υπόθεση της αριστερής διακυβέρνησης και της πάταξης της διαφθοράς,  στον Μητλιάγκα, την Ουζουνίδου, τον Μάνιο, τον Κωνσταντινίδη και όσους έχουν καταστρέψει τον αγώνα, εδώ και είκοσι χρόνια, όταν οδήγησαν το κόμμα εκτός βουλής με τις απολιτικές, οπορτουνιστικές συνεργασίες τους, με τους χειρότερους των εκπροσώπων του πασοκικού παρακράτους; Μήπως θα στηρίξουν την αριστερή διακυβέρνηση ο Χιωτίδης, ο Μακεδόνας, ο Λαζαριώτης, κάποιοι εκ των Σιαμπανόπουλων κι όλοι οι εξαφανισμένοι των πέτρινων χρόνων, οι ιδιωτεύοντες της εύφορης κοιλάδας; Υπάρχει, έστω και ένας, ανάμεσα στους αγωνιστές, ψηφοφόρους που τους εμπιστεύεται;

Η λίστα, ίσως είναι μια λύση, σωτήρια και… κομψή. Τους… ευχαριστούμε για την βοήθειά τους, έτσι κι αλλιώς, για χρόνια καμώνονται ότι δεν τους ενδιαφέρει να εκλεγούν στην Βουλή αλλά να στηρίξουν το κόμμα. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Όσοι και όσες, τόσο σε κεντρικό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο είχαν, στο παρελθόν διαχειριστεί εξουσία και μάλιστα σε συνεργασία με διαπλεκόμενα, πασοκικά “κοτσάνια”, όσοι νεροκουβάλησαν, εν αγνοία τους ή από επιλογή στην οικοδόμηση του πασοκικού παρακράτους και εξελέγησαν στις πρόσφατες εκλογές, υποβοηθούμενοι είτε από την κατάπτυστη μέθοδο της ποσόστωσης είτε της σταυροδοσίας είτε του συνδυασμού των δύο, αυτών, αναχρονισμών, ας μας αδειάσουν τη γωνιά. Η πρόταση δεν απευθύνεται στους προαναφερόμενους, γιατί αν είχαν τσίπα, έστω ελάχιστη, θα είχαν ήδη θέσει τις παραιτήσεις τους στη διάθεση του κόμματος. Η πρόταση απευθύνεται στον Τσίπρα, στον Χουντή και τους νεώτερους και άφθαρτους συντρόφους του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και κατ’ επέκταση του ΣΥΡΙΖΑ και τόσο η αποδοχή της όσο και η εφαρμογή της θα έχει αξία αν συμβούν ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ, με ηχηρή ανακοίνωση στο πανελλήνιο. Τόπο στα νιάτα, με εφαρμογή αυτοκριτικής, εξωστρέφειας και πραγματικής ανανέωσης, σε κάθε επίπεδο.

Posted in Επί ξυρού... | Leave a comment